In het voorjaar van 2001 kreeg ik een droom en ik weet niet of je het kent maar als ik een droom heb dan heb ik heel vaak zoiets van, nou dit is gewoon een droom. Maar soms heb je van die dromen daarvan weet je dat je weet dat je weet dat hij van belang is.
In het voorjaar van 2001 had ik zo’n droom. Begin dat jaar was ik bevallen van mijn jongste zoon. En die bevalling was niet helemaal goed gegaan. Dat kwam voornamelijk doordat mijn zoon niet goed lag. En eigenlijk had hij niet op de normale weg geboren moeten worden. Persoonlijk ben ik van mening dat dat zowel voor mij als voor mijn zoon niet goed was geweest. Nog nooit eerder had ik zoveel kracht uit mijn lichaam moeten halen om hem geboren te doen worden. En niemand om mijn bed (het was een thuisbevalling), niet de dokter, niet de kraamzorgster en niet mijn man, waren betrokken en hadden door wat er met mij aan de hand was. (ps inmiddels heeft God mij een beeld gegeven waarin Hij mijn hand vasthield tijdens de bevalling en de kracht heeft gegeven!)
Deze geboorte had tot gevolg dat ik niet meer kon lopen en dat heeft een dag of wat geduurd. Er is fysiotherapie aan te pas gekomen en, prijs God, uiteindelijk kon ik gelukkig weer gewoon lopen en functioneren. Al heeft mijn bekken toen een enorme klap gekregen. Mijn schaambeen was letterlijk uiteen geschoven. Voorheen had ik nooit begrepen dat het uit 2 delen bestond.
En ik denk dat het ongeveer na 2 maanden, eind maart, was dat ik die droom kreeg waarvan ik wist dat die belangrijk was.
De droom was als volgt: Het was tegen het eind van de ochtend vlak voor het wakker worden en ik zag mezelf onder de grond liggen. Ik zag mezelf begraven worden. Maar ik zag mezelf niet dood.
Je kunt je vast voorstellen dat dat een schok in je teweegbrengt. Nu ik het zo beschrijf dan voel ik de pijn en het verdriet van dat beeld dat ik toen had. En ik wist instinctief dat als ik niets zou doen ik of een deel van mij dood zou gaan. Het voelde als en waarschuwing.
Nu was ik op dat moment al gelovig. Ik was een biddende vrouw zij het dat mijn achtergrond katholiek was. Dat hield in dat ik geen bijbel las en niet bekend was met de levende God en niet bekend met de krachtige naam jezus. Maar ik geloofde, ik geloofde in god.
Deze droom nam ik serieus en ik ben op zoek gegaan. Maar zoeken in een wereld waar je alleen het katholieke geloof kent, maar waarbij je in je hart voelt dat er meer is, is niet eenvoudig. En daarom kwam ik terecht in de “new-age” wereld. Ik ging reiki doen en ik was op zoek. Maar wat nou zo fraai was ik deed dat alles biddend. Ja, ik had rust gevonden. Ja, ik begon mezelf een stuk terug te vinden. Let op: mezelf en dus niet de god in mij, echt mezelf. Toch was dat op dat moment ook belangrijk. Het was uitermate belangrijk. Ik begon zoals dat heet “aan mezelf te werken” en te groeien.
Ik was eigenlijk bezig om boven de grond te kunnen leven! Ik kan nu zeggen dat de geest in mij mij, het hart in mij, de liefde in mij, dat was het deel dat langzaam bedolven werd en weggetrokken was. En dood zou zijn gegaan. Of te wel mijn goddelijke identiteit en daarmee bestemming zou geroofd worden. Ook al was ik me die nog niet bewust. Maar daar was de duivel op uit.
Ik ging dus naarstig op zoek. In feite was ik op zoek naar God.
Voor die tijd was er niet veel van mijn zelf over. Ik had geen vertrouwen meer. Ik had geen zelfvertrouwen meer. Ik was zwaar, en dan bedoel ik ook hoe ik in de wereld stond, het leven wat ik met mijn toenmalige partner leefde was zwaar. In feite was er niet veel meer van mij over. Er was zo op mij ingesproken. Ik was zo psychisch onderdrukt dat ik, Willemijn, niet meer bestond. Het was dus ook bijna zover dat dat deel in mij dat mij mij maakt begraven zou zijn.
Maar door die ene droom kwam er iets in mij naar boven wat aan de slag ging met werken aan mezelf.
Ik kreeg vertrouwen. Ik kreeg zelfvertrouwen. Ik werd krachtiger. En toen brak de dag aan waar een grote kentering kwam. Ik herinner die dag nog goed.
Mijn toenmalige man kwam thuis en ik vertelde hem dat het goed met mij ging. Dat ik mijn sterker begon te voelen. Dat ik meer vertrouwen had, meer zelfvertrouwen. En zijn reactie ging door merg en been. Voor hem was het heel duidelijk: “Jij? Jij hebt geen vertrouwen. Jij? Jij hebt geen zelfvertrouwen. Wie denk jij wel dat je bent”.
Ik ging kapot mijn verdriet en mijn pijn ging Sky high. Ik voelde me zo weer terug onder de grond zakken. En ik rende het huis uit. Ik moest even weg. En heel eerlijk gezegd stapte ik in de auto met als doel om mezelf tegen een boom aan te rijden zo kapot was ik op dat moment van binnen. Zoveel pijn had ik op dat moment van binnen. Maar prijs God! Op dat moment had ik de helderheid van geest om bij mijn vriendin langs te gaan. Zij zag mij en zij zei: “jij komt nu naar binnen en rijdt geen meter verder meer”. Dat was op dat moment mijn redding.
Dit luidde eigenlijk het begin van het eind in. Het begin van het eind van ons huwelijk maar bovenal het begin van het eind van mijn dood. Ik merk terwijl ik dit schrijf dat ik dit echt voel. Ik voel het verdriet nog. Ik voel de pijn nog. Maar bovenal voel ik de redding die god heeft gebracht.
Helaas heeft dit alles uiteindelijk geleid tot een scheiding. Dat is niet in dit kader van belang. Dat volgt in een ander stuk dat ik zal schrijven. Maar er zijn omstandigheden, extreme omstandigheden, waarin je niet kan blijven bij je partner ook al weet je dat God in basis niet wil dat je gaat scheiden. Mijn advies is nu: zoek God hierin. Vraag wat Hij wil dat je doet. Geen situatie is hetzelfde! Maar als het even kan: werk samen aan je huwelijk! Dat is nog altijd de beste oplossing!
Maar goed zoals ik al ga gaf was ik gaan scheiden. En zodra mijn ex het huis uit was begon God te spreken. Al wist ik toen niet dat het god was die sprak. Wat ik wel wist is dat die stille, zachte, liefdevolle stem de waarheid zei. Al heel snel ervaarde ik dat ik die stem moest volgen: Altijd. Die stem vertelde mij wat ik moest doen en openbaarde mij dingen over mijn toekomst. Hij liet mij zien dat deze toekomst hoopvol was en dat er mooie dingen in het verschiet lagen. Onder andere dat er een man zou komen die helemaal voor mij zou gaan, die mij echt écht lief zou hebben en niet zou misbruiken en niet geestelijk zou beïnvloeden.
Al snel werd mij duidelijk: ik moet die stem altijd volgen! Ik weet dat die goed is. Let wel, Ik wist nog niet dat die stem van de Heilige Geest was. Dat heb ik nooit geleerd in de katholieke kerk. Maar ik wist het gewoon! En daar ben ik dankbaar voor, voor de rest van mijn leven.
Dus een droom, een kort moment in de ochtend vlak voor het ontwaken, heeft mijn leven omgekeerd. Ik was een biddende de vrouw. Ook al bad ik stilletjes in de nacht en ’s avonds, in tranen en als mijn man het niet zag of hoorde. Die moest namelijk niets van God hebben. Maar ik bad. In mijn huwelijk met mijn ex heb ik veel gebeden en God heeft mij bevrijd. Zo begon mijn reis van het donker naar het licht.
Ik kan me zo voorstellen dat dit stukje vragen oproept. Want ik wist niet dat het de Heilige Geest was. Hoe ben ik daar dan gekomen? En hoe ben ik tot de scheiding gekomen? Wat is daar nog meer allemaal gebeurd? En waarom is jouw scheiding wel goed terwijl je zo fel tegen scheiding bent?
Ik beloof je dat er meerdere artikelen zullen volgen waarin ik al die aspecten nog de revue zal laten passeren. En ja, ik ben tegen scheiding. Als het ook maar even kan dan bid en hoop ik dat jullie, man en vrouw, samen verder zullen kunnen gaan zeker als er kinderen zijn. Want wat ik daarna nog allemaal heb meegemaakt dat gun ik mijn ergste vijand niet.
Ik zeg je met liefde, met vertrouwen en met kracht dat God je gebeden hoort en verhoort. Je weet niet altijd hoe. Je weet niet altijd wanneer. Maar ik weet wel dat het gebed van een oprechte, het gebed van iemand die het uitschreeuwt naar god in pijn en verdriet, verhoord wordt en ik bid en ik zet vrij dat hij jouw gebeden zat horen ook de gebeden die je doet in het donker, in het duister en in je moeilijkste periode. Geloof dat god komt op Zijn manier en met kracht in Jezus naam. Amen.