Van cijfers naar letters

Ik had een haat-liefde verhouding met mijn werk. Ik was er aan de ene kant goed in maar wilde er ook telkens weg van lopen…. En op zeker moment werd ik er zelfs een soort van ziek van: burn-out zou de wereld het noemen. Hoe kan je ergens goed in zijn, heel goed, en dat achteraf blijkt dat het niet hetgeen is wat God voor jou heeft voorbereid? Dit is mijn verhaal over Gods plannen die vast staan en mijn reis van cijfers naar letters.

En waar begin je dan met vertellen over zo’n grote verandering in je leven? Een verandering waar ik overigens nog midden in zit. En toch ervaar ik dat ik het nu moet schrijven en niet pas als de transformatie compleet is.

Vorig jaar rond deze tijd gaf de Heer in mijn hart aan dat ik in december 2024 mijn getuigenis mocht vertellen in de kerk. Dat was het moment dat ik wist dat er een einde zou komen aan het cijfer-tijdperk. En dat bleek ook te kloppen – 1 februari 2025 zou de datum zijn waarop ik het stokje van het administratiekantoor officieel zou overdragen aan mijn man. Later zou blijken dat ik nog een aantal maanden 1 dag in de week zou aanblijven maar daarover later meer.

En als je mag getuigen, ga je bidden en nadenken. Hoe is het zo gekomen? Welke rol heeft God in dit alles gespeeld? Waar was het ooit fout gegaan? En zo kwam ik uit in het jaar dat ik 9 jaar oud was rond kerst.

En dus gaan we even de geschiedenis induiken.

Schooltijd

In die tijd zat ik in de 4^e klas (nu groep 6) en ik zou zijn blijven zitten (werd mij verteld). Mijn moeder had ervoor gezorgd dat ik na de kerst naar een andere school zou gaan. Mij werd dat pas tijdens de kerstvakantie verteld. Ongetwijfeld met de beste bedoelingen maar ondanks dat heeft het mij geen goed gedaan. Twee van mijn drie zussen hadden ook op deze school gezeten en bij de introductie werd ik met een van hen vergeleken ten overstaan van de gehele klas.

Deze enigszins traumatische ervaring is niet zonder gevolgen geweest. Op dat moment heb ik (onbewust) een knop om gezet. Ik zou goed worden op school. En ja dat werd ik, maar vooral waar het ging om wiskunde en rekenen (1+1=2). Taal en creativiteit kwamen niet meer tot hun recht. Maar uiteindelijk ben ik gewoon overgegaan.

In de 6^e klas kreeg ik het advies om naar de MAVO te gaan. Niets mis mee, maar mijn CITO toets gaf HAVO/VWO aan. Ik zou geen doorzettingsvermogen hebben. De eerste maanden op de MAVO haalde ik minimaal een 8 voor elke test maar meestal meer. En mijn moeder regelde dat ik met kerst naar de brugklas HAVO/VWO zou gaan. Daar was ik op zich wel blij mee maar was toch ook weer een hele stap. Weer moest ik (nieuwe) vriendinnen achterlaten.

In de brugklas (2 jaar) ging het goed. En ik kreeg dan ook het advies om naar het VWO te gaan. Ook dat ging goed op 1 vak na: Frans. Ik studeerde daar hard voor maar kwam niet hoger dan gemiddeld een 4,5. En de leraar werd midden in de les boos op mij omdat ik “niets zou doen”. Vreemd natuurlijk als je juist vanaf je 9^e zo’n studiebol bent geworden.

In de zomer na mijn 3e jaar VWO bedacht mijn moeder dat het beter voor mij was om terug te stappen naar de HAVO (nogmaals ongetwijfeld met de beste bedoelingen). En weer ging ik een andere weg dan mijn vriendinnen. Ik heb de HAVO gehaald en daarna ben ik alsnog het VWO gaan doen. Wiskunde en economie waren vakken waarin ik juist extreem goed was. Nogmaals 1+1=2. Dat is logisch (voor mij, toen). En toen ik van de HAVO naar het VWO ging moest ik kiezen tussen wiskunde A of B. A paste binnen mijn economie pakket maar B vond ik gewoon leuk. Dat werd dus mijn “extra” vak!

Studietijd

Na het VWO ging ik accountancy op de HEAO studeren. En dat haalde ik in 4 jaar tijd. Ik ben toen afgestudeerd als accountant (AA voor de kenners) en daarna nog als een soort van fiscalist (Post-HBO fiscale economie).

Nu kun je denken, nou die dame kan goed studeren. Die heeft goede diploma’s. Tja, ik kan begrijpen dat je dat denkt. Maar er is ook een stroom die ik nog even niet had beschreven.

Gevolgen 

En dat is de pijn van afwijzing, de oorzaak van mijn harde studeren en het “sociale” verdriet. Bij alle wijzigingen in mijn leerweg stonden cijfers centraal. Mijn sociale ontwikkeling met vriendjes en vriendinnetjes was ondergeschikt. Het ging om presteren. Ik geloof dat ik als 9 jarige ook afwijzing heb gevoeld (zo voelde het in ieder geval achteraf). Het heeft een gevoel gegeven dat ik niet goed genoeg was. En dat heeft gevolgen gehad! Laten we zeggen dat mijn linkerhersenhelft enorm ontwikkeld werd in tegenstelling tot mijn rechterhersenhelft.

In 1988 was ik afgestuurd aan het VWO en in 1992 aan de HEAO. De jaren daarna deed ik nog aanvullende studies waaronder Past HBO fiscale economie. In feite heb ik gestudeerd tot ik kinderen kreeg (op 29^e).

Werken 

In 1992 ging ik werken bij een gezellig kantoor in Made. Zonder dat ik daar bewust mee bezig was groeide ik vlot in functie. Voor ik het wist had ik een eigen team onder mij en eigen klanten. Mijn salaris was top aangezien die meegroeide met elke functie stijging. Tot zover leek alles goed te gaan qua werk.

In 1998 werd ik moeder van een mooie dochter. Zij maakte iets dieps in mij wakker. Een liefde die ik tot dat moment niet kende. Het was overweldigend. In eerste instantie ging ik parttime werken (was in die tijd nog niet normaal). Maar eerlijk gezegd voelde dat echt niet prettig. Mijn man hielp niet met ophalen of brengen naar kinderdagverblijf en daarin stond ik er alleen voor. Ik had een verantwoordelijke baan en de zorg voor mijn kindje was grotendeels mijn taak. Aan beide kanten had ik nooit een tevreden gevoel. Bovendien begon die liefde iets in mij te doen.

1^e ontsnappingspoging

En toen volgende mijn eerste ontsnappingspoging uit de gevangenis die ik cijfers noem. Gelukkig was mijn toenmalige man het ermee eens dat ik zou stoppen met werken. Ik moest wel mijn titel (AA) laten vervallen aangezien die geld kostte en ons inkomen werd flink minder.

Daarna kreeg ik nog 2 jongens (dec 1999 en jan 2001) evenals bekkeninstabiliteit en andere ongemakken. En uiteindelijk zijn wij in december 2002 gaan scheiden met vele gevolgen van dien. Maar dat is een onderwerp voor een andere keer.

In ieder geval moest ik weer op zoek naar werk na een aantal jaren als thuisblijf moeder geleefd te hebben. Eerst ging ik terug naar mijn oude werkgever maar dat klikte niet meer. Ik was veranderd. Gelukkig werd ik al snel gevraagd voor een andere baan.

2^e ontsnappingspoging

In de tussentijd was ik diverse ander soortige studies gaan doen. Meer op het gebied van coaching, voeding en persoonlijke ontwikkeling. Ze waren mijn poging om niet meer terug te moeten naar de cijfers. Ik had daarom een kleine praktijk naast mijn baan.

Na een paar jaar gewerkt te hebben was ik het zat. Alles in mij gaf aan dat ik daar niet thuis hoorde. Elk jaar moest ik een jaarrekening voor een bepaalde klant maken. En elk jaar was dat een regelrechte puinhoop. Toen vroeg ik mijn leidinggevende of ik de klant mocht benaderen om te helpen om de boekhouding op orde te brengen. Dat mocht. Maar een jaar later mocht ik weer die jaarrekening maken en ik was veel sneller klaar (logisch want ik had mijn advieswerk goed gedaan). Mijn baas was niet blij met die verminderde omzet. En het jaar daarvoor hadden ze extra omzet door het advies werk. Ik kon daar met mijn verstand niet bij: een tevreden klant is toch belangrijker dan een flinke factuur?!? Dus…

Eigen bedrijf

Ik was inmiddels opnieuw getrouwd en kreeg een kans om een eigen bedrijf te beginnen en mijn baan op te zeggen. Natuurlijk wilde ik een coaching bedrijf beginnen. Toch kwamen de klanten voor een administratiekantoor vanzelf op mijn pad…. Voor de coaching was het “hard werken” om aan klanten te komen en voor het administratiekantoor ging het vanzelf. Ik heb er nooit moeite voor hoeven doen, geen reclame of andere tactieken. Slechts 1x heb ik een folder in een aantal brievenbussen gegooid.

Uit eindelijk gaf ik beide ondernemingen in handen van God. De coaching praktijk stopte en het administratiekantoor groeide. En dus mislukte mijn 2^e ontsnappingspoging in 2012. En eerlijk gezegd snapte ik het wel. In mijn coaching praktijk zaten new age aspecten in. Aangezien ik op zoek was naar de levende God en die in de katholieke kerk niet vond. Maar dat is weer een ander getuigenis en dus laat ik het hier even achterwege.

Het administratiekantoor bleef groeien in de jaren. Ik was op zoek naar personeel. Helaas was dat niet echt gelukt. Ik was niet gelukkig in mijn werk maar ik bleef werken in het groeiende administratiekantoor.

TOT DAT…

Wij gedoopt zijn (2018). Wat?!? Ja, dat bracht een kentering.

Ik begon me steeds minder prettig te voelen. Ik heb God zo vaak gebeden of ik het kantoor kon wegdoen! Dat deed ik voor die tijd ook al maar nu mét kracht. Toch kreeg ik telkens nul op rekest.

We gingen de bijbelschool doen en een Kingdom Bijbelschool voor ondernemers. En ik paste meer en meer Zijn principes toe. Uiteindelijk kwamen we bij de Kingdom Training School in Amsterdam. Daar kwam al snel – door anderen – over mij naar boven: jij bent niet gelukkig in je werk. Dat bleek ook o.a. uit de DISC test. De frustratie in mij werd steeds groter maar Gods antwoord was duidelijk: Je moet het kantoor houden.

Johan doorliep dat traject (evenals de profetenscholen (3x) en het bevrijdingstraject) samen met mij dat jaar. Aan het einde kwam er bij hem iets verrassends naar boven: Jij hebt een financieel talent. Het wordt tijd dat je dat gaat gebruiken. En zo werd Johan de werknemer die wel bleef en paste.

En zo kwam het dat op 1-2-2025 ik "het stokje" overdroeg aan Johan. Ik bleef nog een half jaar 1 dag in de week aan maar daarna stopte het!

En wat ben ik daar dankbaar om. Nu kan ik mij richten op de zaken die wel bij mij passen: schrijven, spreken, zingen. Creativiteit viert hoogtij!

Achteraf weet ik dat ik de laatste jaren gedragen was door God! Het weggaan van kennis was extreem! Ik leek op dat terrein wel dement! Natuurlijk ben ik dat niet maar mijn prioriteiten liggen anders en God steunt het niet meer als voorheen. 

Hij was het die op mijn verjaardag in april 2025 zei: Willemijn, houdt maar even rekening met een jaar sabbat. Jij in Mijn Rust! 

En nu 9-4-2026 is het tijd om uit te stappen. En dat doen we. Met worship, getuigenissen schrijven en spreken.